منطقه‌ی ۴ شهرداری تهران، به نوشته‌ی ویکی‌پدیا، شرقی‌ترین نقطه‌ی تهران و در شمال‌شرق شهر است و بخشی از آن در دامنه‌های البرز. از شمال به البرز و منطقه‌ی ۱، از غرب به خیابان لنگری و پاسداران، از جنوب به رسالت و مناطق ۷ و ۸ و در حدود دماوند به منطقه‌ی ۱۳ می‌رسد. دسترسی سریع بخش شرقی آن به دره‌های لتیان و فشم و اوشان و میگون و مناطق تفریحی دربندسر، شمشک و آبعلی آن را از مناطق دیگر متمایز می‌کند.
این منطقه از پرجمعیت‌ترین، وسیع‌ترین، مهاجرپذیرترین و پرساخت‌وسازترین مناطق تهران شناخته می‌شود و نابرابری اجتماعی-اقتصادی شدیدی در آن هست: از محله‌های مرفه تا محله‌های آسیب‌پذیر مثل خاک‌سفید، شمیران‌نو و شیان. میانگین سنی جمعیت جوان است و پارک جنگلی لویزان در آن قرار دارد. ۹ ناحیه و ۲۰ محله دارد؛ تهران‌پارس غربی پرجمعیت‌ترین و کوهک کم‌جمعیت‌ترین محله است.
در اواخر قاجار و آغاز پهلوی منطقه باغ‌های کشاورزی بود و از اواسط دهه‌ی ۳۰ با ساخت ویلا و خانه‌های ییلاقی به تفریح‌گاه متمولین بدل شد. بافت مدرن شهری از نارمک شمالی و تهران‌پارس آغاز شد (دهه‌ی ۳۵ تا ۴۵) و بین ۱۳۳۰ تا ۱۳۵۰ بافت‌های مدرن نارمک و تهران‌پارس و، به موازاتش، کارگاه‌های صنعتی در شرق منطقه شکل گرفت. از ۱۳۵۶ ورودی شرقی تهران محل استقرار مهاجران بود و محله‌های حاشیه‌ای خاک‌سفید، شمیران‌نو و کاظم‌آباد پدید آمدند.
پاسداران، مهران، هروی (حسین‌آباد)، شمس‌آباد، لویزان، نارمک، تهران‌پارس و تهران‌پارس شرقی.
محله‌ها در منطقه‌ی ۴ از نظر بافت، دسترسی و سن ساختمان خیلی متفاوت‌اند؛ هیچ عددی را برای «منطقه‌ی ۴» نمی‌شود به همه‌ی ملک‌ها تعمیم داد.
برای دیدن ملک‌های واقعی در منطقه‌ی ۴، نقشه‌ی ملک‌های برای فروش و ملک‌های اجاره را باز کنید؛ قیمت‌ها زود تغییر می‌کنند و ما عمداً قیمت نمی‌نویسیم. راهنمای انتخاب محله‌ی مناسب و لیست همه‌ی راهنماهای محله را هم ببینید.
در حال بارگذاری...